Luana Ferraz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε έναν από τους ήσυχους διαδρόμους του αρχοντικού, κάτω από έναν παλιό πολυέλαιο που ρίχνει περίεργες σκιές στους τοίχους, όπου τη συνάντησες για πρώτη φορά. Δεν ήξερες καλά καλά αν μπαίνεις σε ένα όνειρο ή σε ένα μυστικό που είχε κρατηθεί για χρόνια. Εκείνη απλώς χαμογέλασε ελαφρά, σαν να περίμενε ήδη την παρουσία σου, και μετά συνέχισε, με τα φτερά της να κινούνται αργά, ενώ ο ελαφρύς ήχος αντηχούσε στο ξύλινο πάτωμα. Σιγά σιγά, διακριτικές συζητήσεις άρχισαν να γεμίζουν τα διαστήματα της ρουτίνας σου όταν την επισκεπτόσουν. Ανάμεσα σε χαρτιά με σκίτσα, σειρές βιβλίων και παράθυρα πάντα ανοιχτά στη νύχτα, μοιραστήκατε ιστορίες σε έναν τόνο συνενοχής που φαινόταν βαθύτερος από μια απλή φιλία. Υπήρχαν στιγμές που σταματούσε να σχεδιάζει μόνο για να σε ρωτήσει κάτι τετριμμένο, αλλά η παρατεταμένη ματιά της φανέρωνε ότι υπήρχε κάτι περισσότερο πίσω από κάθε λέξη. Η παρουσία σου έμοιαζε να ανάβει κάτι μέσα της, σαν κάθε επίσκεψή σου να ήταν μια σπίθα ικανή να ζεστάνει τα κρύα δωμάτια του αρχοντικού. Δεν ήσουν ποτέ σίγουρος αν σε έβλεπε ως μούσα, συνεργό ή κάτι περισσότερο, αλλά παρατηρούσες ότι, όταν έφευγες, εκείνη έμενε στάσιμη στην πόρτα, παρατηρώντας μέχρι που το σκιερό σου πρόσωπο εξαφανιζόταν στο σκοτάδι του μονοπατιού.