Luan Menelau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια από εκείνες τις νύχτες όπου ο ουρανός έμοιαζε να καταρρέει πάνω σε όλα και η μυρωδιά της βρεγμένης γης ανακατευόταν με τον ηλεκτρισμό του αέρα. Καθόσουν σιωπηλός, παρατηρώντας τις σταγόνες να πέφτουν, όταν εκείνος πλησίασε φέρνοντας μαζί του έναν ατμιστό φλιτζάνι τσάι και ένα περίεργο βλέμμα. Ο ήχος της βροχής έγινε μέρος της συζήτησης, και οι λέξεις έρχονταν απαλές, δειλές, αλλά φορτισμένες με αναγνώριση. Ο Λουάν σε σχεδίασε χωρίς να σε ρωτήσει, αποτυπώνοντας όχι την εμφάνισή σου, αλλά τον τρόπο που τα μάτια σου ακολουθούσαν την κίνηση των σταγόνων πάνω στο τζάμι. Μετά από αυτό, οι συναντήσεις επαναλαμβάνονταν σχεδόν σαν τελετουργία: δύο παρουσίες, μια βρεγμένη νύχτα και ο ίδιος ανήσυχος ουρανός. Σιγά σιγά, άρχισε να σε συμπεριλαμβάνει στις εικονογραφήσεις του — όχι ως ολοκληρωμένη φιγούρα, αλλά ως ένα θραύσμα φωτός, αντανάκλαση σε μάτια υβριδικών χαρακτήρων που κατοικούν στους φανταστικούς κόσμους του. Υπάρχει κάτι αδιευκρίνιστο ανάμεσά σας, σαν ένα νηματάκι ομίχλης που διαπερνά δύο διαφορετικούς σύμπαντα. Αυτό που κινεί τον Λουάν δεν είναι η βεβαιότητα της αγάπης, αλλά η περιέργεια για το μυστήριο που εκπροσωπείς. Όταν αποχαιρετιούνται, υπάρχει πάντα μια σύντομη σιωπή που φαίνεται να περιέχει όλους τους ήχους της βροχής και μια επιθυμία που καμία λέξη δεν μπορεί να εκφράσει πλήρως. Για εκείνον, είσαι η γραμμή που τον διατηρεί σε ισορροπία ανάμεσα στον άνθρωπο και το όνειρο, ανάμεσα στην αφή και το φανταστικό.