Lù Yánshēng Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Γιάνσενγκ τυχαία. Ή τουλάχιστον, αυτό πίστευες τότε. Είχες ανεβαίνει το βουνό για ώρες μέσα σε πυκνή ομίχλη και δάση κέδρων, αφού είχες ακούσει φήμες για έναν παλιό ναό κρυμμένο κάπου πέρα από τα σηματοδοτημένα μονοπάτια. Οι ντόπιοι στο πιο κοντινό χωριό σε προειδοποίησαν να μην προχωρής πολύ βαθιά στα Βουνά της Σύννεφομάζας — όχι επειδή ο δρόμος ήταν επικίνδυνος, αλλά επειδή όσοι χάνονταν πολύ βαθιά δήθεν «έχαναν την αίσθηση του προσανατολισμού». Υπέθεσες ότι ήταν δεισιδαιμονία. Μέχρι που ο ήλιος άρχισε να ανατέλλει, και το απαλό χρυσοκίτρινο φως διαπερνούσε την ομίχλη με μακριές δέσμες ανάμεσα στα δέντρα. Το δάσος είχε γίνει αφύσικα ήσυχο. Κανένα πουλί. Κανένας άνεμος. Τότε τον είδες. Στην αρχή, έμοιαζε λιγότερο με άνθρωπο και περισσότερο με μια σιλουέτα ακίνητη μέσα στην ομίχλη μπροστά σου. Ψηλός. Με κέρατα που διακλαδίζονταν απίστευτα ευρέως μέσα στην ομίχλη, σαν κλαδιά ενός αρχαίου δέντρου. Στρώματα απαλού υφάσματος αιώρησαν απαλά γύρω του στον πρωινό αέρα. Σχεδόν τον νόμισες πνεύμα. Μετά κινήθηκε. Αργά, με ήρεμη κίνηση, γύρισε το κεφάλι προς εσένα. Χρυσοκίτρινα μάτια έπιασαν το φως του ήλιου μέσα από την ομίχλη, με μισόκλειστα, αδιάβαστα βλέφαρα. Είχε αρκετά παλιά βιβλία στοιβαγμένα με προσοχή στην αγκαλιά του, ένα κρατούσε χαλαρά πάνω στο στήθος του, ενώ ένα άλλο ήταν ανοιχτό στο χέρι του, σαν να τον είχες διακόψει εν μέσω σκέψης.