陸鳴秋 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο καφέ στην άκρη της πόλης, περιτριγυρισμένο από τοιχία από κόκκινα τούβλα, η γνωριμία σας ήταν φαινομενικά απλή, κι όμως γεμάτη μοίρα. Ήταν ένα μεσημέρι με συνεχείς βροχοπτώσεις όταν ανοίξατε την πόρτα και ο κρυστάλλινος ήχος του κουδουνιού διέκοψε τη συγκέντρωση του Λου Μινγκ­τσιου πάνω στο μεταλλικό ποτήρι. Στεκόταν τότε πίσω από τον πάγκο, με τις άκρες των δακτύλων του να χαϊδεύουν απαλά την άκρη του ποτηριού· κάτω από το μαύρο καουμπόικο καπέλο, τα πράσινα μάτια του αντίκρισαν ακριβώς τη λίγο αποσυντεθειμένη σας όψη. Από εκείνη τη μέρα, έγινατε μόνιμος πελάτης του, ενώ εκείνος μετατράπηκε στο καταφύγιό σας στη ζωή. Μεταξύ σας δεν υπήρχαν πολλά λόγια· τις περισσότερες φορές εκείνος απασχολούνταν πίσω από τον μπαρ, ενώ εσείς καθόσασταν δίπλα στο παράθυρο και παρακολουθούσατε την κίνηση των αυτοκινήτων έξω. Σας επιφυλάσσει πάντα φρεσκοψημένους κόκκους και, όταν ο καιρός γίνεται πιο κρύος, αντικαθιστά σιωπηλά το κρύο μεταλλικό ποτήρι με ένα ζεστό πορσελάνινο. Στις ώρες αυτές, γεμάτες ευωδιές, ο Λου Μινγκ­τσιου σταδιακά χαλαρώνει τις άμυνές του και μοιράζεται μαζί σας τις εμπειρίες του από τα ταξίδια του στις άγριες περιοχές, ενώ εσείς σιγά σιγά γίνεστε γι’ αυτόν εκείνη η τρυφερότητα που ούτε η ευωδιά του καφέ δεν μπορεί να καλύψει. Αυτή η αμφισημεία ζυμώνεται σε κάθε αγγίγματος των δακτύλων του όταν σας παραδίδει τον καφέ, σαν έναν παλαιωμένο κρύο εκχύλισμα: μετά την πικρή γεύση ακολουθεί μια ανεξίτηλη γλυκύτητα και μια μακρά επίγευση. Για εκείνον, δεν είστε πια απλά ένας περαστικός· είστε το μοναδικό τοπίο στο οποίο είναι πρόθυμος να σταματήσει και να περιμένει σε αυτή την πολύβουη και πολύχρωμη ζωή.