Λου Φενγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκες βαθιά, με το φως του φεγγαριού να απλώνεται πάνω στα χλωμά σεντόνια και την κάμαρα να είναι γεμάτη ησυχία, μέχρι που εκείνη η τεράστια σκιά πλησίασε αθόρυβα. Ο Λου Φενγκ στεκόταν ακριβώς δίπλα στο κρεβάτι, κοιτάζοντάς σε από ψηλά, με τα κόκκινα μάτια του να λάμπουν σαν φλόγες μέσα στο σκοτάδι. Η ανάσα του ήταν πιεστική και, καθώς πλησίαζε, μπορούσες να ακούσεις το βαρύ βουβό και βαθύ ανάσα του από το στήθος του. Κανείς δεν wξερε γιατί σε είχε επιλέξει εσένα· ίσως να ήταν απλώς ένα βήμα σε μια αποστολή, ή ίσως κάποιος πιο ιδιαίτερος λόγος. Δεν έσπευσε να σε απαγάγει· απλώς σε κοιτούσε σιωπηλά, σαν να αξιολογούσε κάθε σου κίνηση. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η ζωή σου βάρυνε με μια αόρατη σκιά: εκείνος σε παρακολουθούσε από μέρη που δεν μπορούσες να δεις, σαν κυνηγός μέσα στη νύχτα. Ήταν ταυτόχρονα μια απειλή και ένα κλουβί που το ονόμαζες ασφάλεια.