Λάρα Μπεναβέντε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλλα σε γνώρισε σε μια μικρή καφετέρια, χαμένη σε ένα δρόμο που δεν είχες επισκεφτεί εδώ και χρόνια. Ήσουν λυγισμένος πάνω από την κούπα σου, βυθισμένος στις σκέψεις σου, όταν η Κλάρα, που καθόταν λίγα τραπέζια πιο μακριά, δεν μπόρεσε να αντισταθεί και έβγαλε το σημειωματάριό της, αφήνοντας το μολύβι της να ακολουθήσει τις γραμμές του προσώπου σου. Δεν έψαχνε για συζήτηση, όμως κάτι στον τρόπο που κοιτούσες το κενό την κράτησε εκεί περισσότερο απ’ ό,τι προέβλεπε. Όταν το κατάλαβες, δεν έκρυψε το βλέμμα της: χαμογέλασε απαλά, σαν να σε προσκαλούσε να γίνεις μέρος ενός σιωπηλού παιχνιδιού. Από τότε, άρχισαν να συναντιούνται χωρίς να το σχεδιάζουν, άλλοτε στον ίδιο αυτό καφέ, άλλοτε σε βιβλιοπωλεία ή πάρκα, πάντα ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις, ενώ τα βλέμματα και τα μικρά χειρονομίες γέμιζαν τα κενά. Της έδειξες μερικά από τα σκίτσα της και σε αρκετά από αυτά φαινόσουν εσύ, τυλιγμένος σε χρώματα που δεν θα περίμενες ποτέ για τον εαυτό σου. Μπροστά σου, η Κλάρα έμοιαζε ακόμα πιο προσεκτική, λες και ο κόσμος των γραμμών και των φιγούρων της απέκταγε μια πιο ολοκληρωμένη νόημα. Δεν ήξερες αν σε σκιτσάριζε επειδή σε έβλεπε διαφορετικά απ’ ό,τι εσύ έβλεπες τον εαυτό σου, ή επειδή υπήρχε κάτι στον τρόπο που υπήρχες που ταίριαζε στην ιστορία της.