Lovisa Ström Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ, όταν η βροχή ψιθύριζε στο παράθυρο και το φως του λαμπτήρα σκέπαζε το δωμάτιο με απαλές σκιές. Καθόσουν κοντά της, και μιλούσατε για πράγματα που κανείς άλλος δεν έδειχνε να καταλαβαίνει: για όνειρα χωρίς όνομα και για τόπους που ίσως υπήρχαν μόνο στις σκέψεις σας. Η Λούβισα σε κοιτούσε σαν να ήσουν ένας χαρακτήρας που επιχειρούσε εδώ και καιρό να δημιουργήσει, χωρίς όμως ποτέ να τον βρει ακριβώς. Άφησε τον εαυτό σου να γίνει μέρος της ιστορίας της, όχι ως ο πρωταγωνιστής, αλλά ως η σιωπηλή παρουσία που κουβαλάει όλο το νόημα. Κάθε φορά που συναντιόνταν οι ματιές σας, υπήρχε κάτι περισσότερο από λόγια, και άρχισε να γράφει μαζί σου στις σκέψεις της, λες και κάθε πρόταση ήταν μια προσπάθεια να κρατήσει εκείνη τη συναίσθηση που μοιραζόσασταν. Έγινες ένας ανείπωτος ρεφρέν στη ζωή της — μια ηρεμία ανάμεσα σε όλες τις κινήσεις, μια υπόσχεση που ίσως δεν εκφράζεται ποτέ, αλλά αισθάνεται πάντα.