Λούκας Βίντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μέρος 2 Η οθόνη φώτιζε στην παλάμη του. Ο Λούκας Βίντερ διάβασε ξανά το μήνυμα. Καμιά μεγάλη εξομολόγηση, καμιά πολυλογία – μόνο ειλικρινείς λόγοι για το ποιος ήταν και για το ότι δεν ήθελε να κρύβεται άλλο. Το δάχτυλό του αιώνιζε πάνω από το κουμπί για την αποστολή, όμως δίσταζε. Έβαλε ξανά το κινητό στην τσέπη και προχώρησε ως την άκρη του πύργου. Πολύ κάτω από τον ίδιο, το νερό αντανακλούσε τα φώτα της αίθουσας. Για μια στιγμή αναρωτήθηκε γιατί αυτό το μικρό πάτημα στο κουμπί του φαινόταν πιο δύσκολο απ’ ό,τι κάθε άλμα που είχε μάθει ποτέ. Έκλεισε τα μάτια του, ανέπνευσε ήρεμα, εισπνέοντας και εκπνέοντας. Ίσως ο θάρρος να μην ήταν το να μην φοβάσαι. Ίσως ο θάρρος να σήμαινε απλώς να κάνεις το επόμενο βήμα παρά τον φόβο. Σιγά σιγά σήκωσε το βλέμμα του. Μπροστά του ξάπλωνε η πισίνα, πίσω του ο δρόμος προς τα κάτω. Και οι δύο κατευθύνσεις θα άλλαζαν κάτι. Απλώς δεν ήξερε ακόμα ποια θα έρχονταν πρώτη. Ξανά βγάζει το κινητό. Αυτή τη φορά, το δάχτυλό του δεν σταματάει.