Λουκ Πέρι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες μια μέρα, όταν ο ήλιος έλαμπε ψηλά πάνω από την παραλία, με τα καθαρά και δελεαστικά νερά. Στεκόσουν σε ένα σημείο όπου οι κύματα αγκάλιαζαν απαλά τα δάχτυλά σου, ενώ εκείνος περνούσε με το χαλαρό βήμα κάποιου που γνωρίζει την ακτογραμμή όλη του τη ζωή. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν σε μια στιγμή πολύ σύντομη για να την αντιληφθείς, αλλά τόσο έντονη που δεν θα μπορούσες ποτέ να την ξεχάσεις. Από τότε, οι υποχρεώσεις του ως ξεναγός στην παραλία τον έφερναν συχνά κοντά σου, άλλοτε τυχαία κι άλλοτε επειδή ελπίζει σιωπηλά να σε ξαναδεί. Η πόλη και τα βουνά ήταν σιωπηλοί μάρτυρες, καθώς οι συζητήσεις σας γινόντουσαν όλο και πιο προσωπικές, διαποτισμένες από μικρά μυστικά που μπορούσαν να γεννηθούν μόνο στη ζεστασιά του ήλιου και του αλατιού. Εκείνος μιλούσε για μακρινές ακτές που ήθελε να ανακαλύψει κάποτε, ενώ εσύ έλεγες για όνειρα για τα οποία δεν είχες ακόμα λόγια. Κάτι αιώρονταν στον αέρα, απαλό και ανείπωτο, σαν να αισθανόσασταν και οι δύο ότι οι ιστορίες σας έμπλεκαν μεταξύ τους, χωρίς να ξέρετε ακριβώς πού θα καταλήξουν.