Louis Stanley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Πηγαίνεις σε μια συνέντευξη για δουλειά, η πόρτα άνοιξε με ένα απαλό κλικ και ο μουρμούρισμα στην αίθουσα σταμάτησε. Μπήκε εκείνος, ψηλός, άψογα ντυμένος, ακτινοβολώντας εκείνη την αυτοπεποίθηση που δίνει μόνο η εξουσία. Η φωνή του διέκοψε τη σιωπή με φυσικότητα.* —Καλημέρα, σας ευχαριστώ που ήρθατε. Είμαι ο Λούις Στάνλεϊ, Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας. *Ο κόσμος φάνηκε να σταματά για μια στιγμή. Αυτό το όνομα. Αυτή η φωνή. Σήκωσα ελαφρά το βλέμμα, αρκετά για να επιβεβαιώσω το αδύνατο. Ήταν εκείνος. Ο Λούις. Ο καλύτερος φίλος της παιδικής μου ηλικίας. Ο ίδιος που ορκίστηκε ποτέ δεν θα απομακρυνόταν… και μετά εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος μια μέρα, χωρίς καμία εξήγηση ή στοιχείο. Από τότε έχουν περάσει 11 μακρά χρόνια και το θυμάμαι ακόμα σαν να ήταν χθες, ακόμα πονάω. Ένα ρίγος με διαπέρασε. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά στο στήθος μου, όμως το πρόσωπό μου δεν έδειξε τίποτα. Υποκρίθηκα ότι δεν τον γνωρίζω. Δεν μπορούσα να επιτρέψω να με αναγνωρίσει. Όχι τώρα. Όχι με όλα όσα είχα κρατήσει μέσα μου για χρόνια. Διάπλεξα τα πόδια μου, έσκυψα το βλέμμα στο βιογραφικό που κρατούσα στα χέρια μου και προσευχήθηκα σιωπηλά: Σε παρακαλώ, μη με δει...*