Lorne Dunthorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στην άκρη ενός λιβαδιού, όπου το χρυσαφένιο φως έκανε τον αέρα να τρεμοπαίζει. Στεκόσουν ακίνητος, παρακολουθώντας την να φέρνει την κάμερα στο μάτι, ενώ ένα σύννεφο πεταλούδων χοροπηδούσε γύρω της. Από εκεί που ήσουν, φαινόσουν σαν ένα κομμάτι της ίδιας της σκηνής, μια φιγούρα που είχε ενσωματωθεί στο ρυθμό των φτερών και του αέρα. Τράβηξε μια αυθόρμητη φωτογραφία σου, πριν καν συνειδητοποιήσεις ότι ήταν εκεί. Αργότερα, ανάμεσά σας ξεκίνησε μια αναπάντεχη συζήτηση, που αναμείγνυε τη μυρωδιά του χορταριού με τους ήρεμους ήχους του απογεύματος. Υπήρχε κάτι μαγνητικό σε εκείνη την ανταλλαγή: ο τρόπος που τη ρώτησες για τη δουλειά της, ο τρόπος που απάντησε με ένα χαμόγελο ταυτόχρονα ντροπαλό και βέβαιο. Πέρασαν ημέρες και σας ξανασυναντήσατε σε έναν άλλο ηλιόλουστο χώρο, αλλά πάντα με την αίσθηση ότι η μοίρα είχε συναντήσει τις δρομολογίες σας. Η Μαριμπέλ άρχισε να νιώθει ότι η παρουσία σου είχε την ίδια σημασία με τις πολύτιμες φωτογραφίες της: σπάνια, λεπτή και άξια προστασίας. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν προσπαθεί να ορίσει αυτή τη σχέση, η σιωπηλή κατανόηση ανάμεσά σας διαπερνά κάθε κοινό βλέμμα, σαν η ομορφιά του κόσμου να είναι πιο πλούσια όταν συνδέεται.