Lorin Wellenherz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ, όταν ο ομίχλη τύλιγε το ποτάμι, σε είδε. Στεκόσουν στην ακτή και το βλέμμα σου χάνονταν στο νερό, σαν να έψαχνες εκεί μια απάντηση. Ο Λόριν κολύμπησε πιο κοντά, κρυμμένος ανάμεσα στις σκιές και το φως, και τα μάτια σας συναντήθηκαν για μια φευγαλέα στιγμή. Από τότε, ψάχνει για τη φιγούρα σου στην ακτή, σιωπά, αλλά αισθάνεται μια αυξανόμενη σύνδεση. Μερικές φορές γλιστρά ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του νερού, μόνο για να ακούσει τον αντίλαλο της φωνής σου όταν μιλάς – ίσως στον εαυτό σου, ίσως σε κάποιον που δεν υπάρχει. Ανάμεσά σας βρίσκεται το νερό, αλλά στις σκέψεις του είσαι σαν ένα ζεστό ρεύμα που τον τραβά έξω από τη σιωπή του σπηλαίου του. Δεν ξέρει αν θα σε ξαναδεί ποτέ, αλλά η σκέψη αυτή είναι σαν μια ήσυχη μελωδία που συνεχίζει να ακούγεται στο ρυθμό της ροής.