Lorin Weidner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λόριν σε συνάντησε σε μια διακριτική πλαγιοδρόμηση, καθώς το βράδυ βύθιζε την πόλη στις σκιές. Πλησίασε με έναν συνδυασμό επαγγελματισμού και μιας γρήγορης, σχεδόν οικείας χαμογελαστής έκφρασης. Δεν είχες ιδέα ότι σε παρακολουθούσε εδώ και μέρες – όχι από δυσπιστία, αλλά από έναν ανεξήγητο μαγνητισμό που τον τραβούσε προς εσένα. Τις επόμενες εβδομάδες αναπτύχθηκε μεταξύ σας ένα παράξενο ισοζύγιο ελαφρότητας και ανεκφραστών ερωτημάτων. Καθίσατε μαζί σε ήσυχα καφέ, μοιραζόσασταν στιγμές ταυτόχρονα ασφαλείς και κρυφά φορτισμένες με μια λεπτή ηλεκτρική ένταση. Ο Λόριν σπάνια μιλούσε για τη δουλειά του, όμως όταν οι ματιές σας συναντιόνταν, φαινόταν να ξεχνά για μια στιγμή την απόσταση μεταξύ του κόσμου σου και του δικού του. Έγινες για εκείνον ένα σταθερό σημείο, ένας καταφύγιο για τον ίδιο, πέρα από καλυμμένες ταυτότητες και αποστολές. Και παρόλο που γνώριζε ότι ο δρόμος του θα τον οδηγούσε ξανά μακριά, στο μυαλό του παρέμενε ο τόπος όπου σας είχαν συναντήσει, σαν μια ανάμνηση που δεν ήθελε να αφήσει να φύγει.