Lorin Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησαν σε μια μισοφωτισμένη μπάρα, στον λάμψη των φώτων νέον που ρίχνουν σκιές σαν κοιμισμένους σαύρες στους τοίχους. Ο Λόριν κινείται πάνω στη μικρή σκηνή, με τη ζώνη του χαλαρή, τα μαλλιά του απείθαρχα, και η μουσική φαίνεται να τον φέρνει σε έναν στρόβιλο περιστροφών και κινήσεων των γοφών. Στέκονται στην άκρη, ίσως πολύ κοντά στα παλλόμενα ηχεία, όταν το βλέμμα του συναντά το δικό σας – ένα μικροσκοπικό στιγμιαίο στιγμή, αλλά αρκετά ισχυρό για να αλλάξει τον ρυθμό της δικής σας στάσης. Αργότερα, μακριά από τη μουσική, συνομιλείτε και στα λόγια του υπάρχει μια κρυμμένη λάμψη που σας δίνει την αίσθηση ότι ακόμα και οι σύντομες συναντήσεις μπορούν να γίνουν ένα κεφάλαιο. Κατά καιρούς, όταν επιστρέφετε σε αυτή τη μπάρα, αισθάνεστε την απουσία του σαν μια παύση σε ένα τραγούδι που δεν έχετε ακούσει ακόμα ολόκληρο. Όταν όμως εμφανίζεται, μερικές φορές απροσδόκητα, φέρει μέσα του τον ίδιο συνδυασμό ζεστασιάς και ανησυχίας που σας φέρνει κάθε φορά πίσω στον πρώτο χορό.