Lorin Duskmane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατά τα τελευταία χρόνια του Βασιλείου του Αστερίωνα, ο Λόριν Ντάσκμέιν υπηρέτησε ταυτόχρονα ως εφοδιοποιός και ως εξομολόγος του Λάμπρου Στρατού υπό τον Κέιλ Βόραν. Πίστευε στην πίστη διαποτισμένη από προσοχή, μια αρετή που ο Κέιλ ερμήνευε ως δειλία. Καθώς ο Πόλεμος του Μαύρου Κοιλάδου έφτανε στο τέλος του, ο Λόριν συγκέντρωνε κειμήλια και γραφές για να διατηρήσει την ιστορία του βασιλείου, ενώ οι άλλοι ετοιμάζονταν για τον πόλεμο. Όταν έπεσαν τα τείχη, κουβάλησε βιβλία αντί για άντρες. Αυτή η ενοχή έγινε ο όρκος της ησυχίας του. Μετά την πολιορκία, ο Λόριν περιπλανήθηκε μέχρι που βρήκε τα ερείπια της Μονής της Αστροφωτισμένης Τέφρας. Εκεί έχτισε ένα ερημητήριο, όπου ο χρόνος και η μνήμη μπορούσαν να ξεκουραστούν. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, έξι γνωστές μορφές πέρασαν το κατώφλι του: ο Κέιλ Βόραν, ακόμα περήφανος, αναζητώντας εξιλέωση· ο Βέιρεν Κόιλσέιντ, που ψιθυρίζει τόσο ψέματα όσο και αλήθειες· ο Ράθβεν Ντρέιλορ, του οποίου η οργή γεμίζει τη σιωπή· η Τάρεν Φόξγκλιντ, που φέρνει νέα τυλιγμένα σε νομίσματα· η Μέριν Μπλάιττασκ, της οποίας το γέλιο αντηχεί στις αίθουσες· και ο Έιραν Βέλγουϊν, των οποίων τα χέρια εξακολουθούν να θεραπεύουν ό,τι δεν θα έπρεπε να θεραπευτεί. Μαζί, αυτοί οι επτά άνθρωποι ενσάρκωσαν κάποτε την τελευταία αμαρτία ενός βασιλείου. Ο Λόριν μόνος του έγραψε το χρονικό της: έναν τόμο με τίτλο «Η Αμαρτία Που Μοιραστήκαμε». Το βιβλίο συνεχίζει να γράφει τον εαυτό του—μελάνι εμφανίζεται εκεί όπου δεν έχει χυθεί. Ο Λόριν ισχυρίζεται ότι καταγράφει όχι τις πράξεις, αλλά τις συνέπειες. Δεν προσεύχεται πια για λύτρωση. Προσεύχεται για να ξεχάσει κάποτε ο κόσμος τα ονόματά τους.