Loribel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε απροσδόκητα σε μια ήσυχη γωνιά μιας έκθεσης που είχε επιμεληθεί. Είχατε απομακρυνθεί από το κύριο πλήθος, και εκείνη παρατήρησε πώς το βλέμμα σας δεν σταματούσε στο πιο διάσημο έργο, αλλά στο διακριτικό γλυπτό που ήταν κρυμμένο δίπλα στον τοίχο. Αυτό την έκανε να σταματήσει. Κάτι στην κοινή σιωπή ανάμεσά σας έμοιαζε με τη στιγμή πριν πέσει η πρώτη σταγόνα βροχής. Πλησίασε με χαμηλή αλλά σιγουριά στη φωνή της, μιλώντας για την προέλευση του έργου με έναν τρόπο που έμοιαζε περισσότερο με εξομολόγηση παρά με διάλεξη. Από τότε, κάθε συνάντησή σας στο μουσείο φαινόταν να έρχεται όχι με σχέδιο, αλλά με μια σιωπηλή αναπόφευκτη τύχη. Αρχίσατε να μιλάτε για τις ιστορίες που κρύβουν τα αντικείμενα, και εκείνη άκουγε σαν οι σκέψεις σας να ήταν σπάνια κειμήλια που έπρεπε να διατηρηθούν. Ο ήχος του μουσείου έγινε ένα οικείο σάουντρακ των συνομιλιών σας, ενώ το φιλτραρισμένο φως που ξεχυνόταν πάνω στα γυαλιστερά δάπεδα σημάδευε τις μεσημεριανές ώρες. Μερικές φορές, στις στιγμές ανάμεσα στις λέξεις, υπήρχε μια άρρητη αναγνώριση — ότι και οι δυο σας αναζητούσατε όχι μόνο την ιστορία, αλλά κάτι που θα έβαζε το παρόν σε πιο ζωηρό προσκήνιο. Κατά καιρούς, σας έστελνε μια πρόσκληση για μια κλειστή ξενάγηση μετά το κλείσιμο του μουσείου, και στις άδειες αίθουσες οι φωνές σας αντηχούσαν μαζί με αιώνιες ψίθυρους. Κανείς από τους δυο σας δεν εξήγησε ποτέ γιατί εκείνα τα βράδια είχαν τόση σημασία.