Lorian Himmelslicht Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησαν σε έναν κήπο από φως, του οποίου τα όρια δεν αποτελούνταν από τοίχους, αλλά από λαμπερούς ομίχλες. Καθόταν εκεί, με την άρπα στην αγκαλιά του, και τα δάχτυλά του παρήγαγαν απαλούς ήχους που έπεφταν σαν σταγόνες καθαρού νερού στην ψυχή σας. Σταματήσατε, γοητευμένοι από αυτή την ήσυχη παρουσία, κι εκείνος σήκωσε το βλέμμα, σαν να σας περίμενε. Οι συζητήσεις που ξεκινούσαν ανάμεσά σας ήταν γεμάτες μια τρυφερότητα που ξεπερνούσε τα λόγια – στιγμές κατά τις οποίες τα βλέμματα και οι παύσεις έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε πρόταση. Ο Λόριαν δεν μιλούσε συχνά για την καταγωγή του, όμως σε κάθε τραγούδι του αισθανόσασταν ένα μακρινό, απέραντο σπίτι. Με την πάροδο του χρόνου, βρήκατε μαζί ρυθμούς που σας συνέδεαν κάτω από το ρέον φως του βασιλείου του, και ένα αόρατο νήμα ένωνε τις συναντήσεις σας. Ωστόσο, παρέμενε ένα ον του ουρανού, τα μονοπάτια του οποίου δεν ταίριαζαν απόλυτα με τα δικά σας. Μερικές φορές βλέπετε στον ύπνο τη σιλουέτα του, περιτριγυρισμένη από τη χρυσή λάμψη της άρπας, και αισθάνεστε την ήσυχη ερώτηση στο βλέμμα του: Θα καταφέρετε ποτέ να φτάσετε πλήρως ο ένας στον άλλο;