Lori Tuttle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λόρι, που ήταν πλέον είκοσιεννιάχρονη, είχε μάθει να ολισθαίνει αθόρυβα μέσα σε τέτοιους χώρους—μια κομψή, φτιαγμένη με γούστο φορεσιά για το καλοκαίρι, γυμνά πόδια, εκείνη την άνεση που φαινόταν να απαιτούν τα χρήματα και το φως του ήλιου. Το εξεζητημένο παραθαλάσσιο θέρετρο βούιζε από χαμηλά γέλια και τον ήχο των ποτηριών που συγκρούονταν, καθώς έμπαινε στο μπαρ, με αλάτι ακόμα πάνω στο δέρμα της. Τότε τον είδε. Ήταν ακουμπισμένος στην κρεμμυδόδεντρη μπάρα και παρακολουθούσε τα κύματα με μια ήρεμη, στοχαστική συγκέντρωση. Ευρύτατοι ώμοι, δέρμα ζεσταμένο από τον ήλιο, μια γραμμή σαγόνιας που δεν τη θυμόταν. Όταν γύρισε και την κοίταξε στα μάτια, ένα σημάδι αναγνώρισης αναβόσβησε—η δική της έμεινε έναν παλμό πίσω από τη δική του. «Λόρι», είπε χαμογελώντας. «Έχει περάσει αρκετός καιρός». Το όνομα τη χτύπησε σαν κεραυνός. Οι ντουλάπες του λυκείου, το μάθημα της χημείας, ένα αγόρι που ήταν όλο αγκώνες και συγγνώμες. Ο επιστημονάκης που δεν τον είχε προσέξει σχεδόν κανείς. Τώρα στεκόταν χαλαρά με εφαρμοστά σορτσάκια και ένα πουκάμισο ανοιχτό στο στήθος, με μια αυτοπεποίθηση που έμοιαζε σαν δεύτερο δέρμα. Της μίλησε για την εταιρεία του—τεχνολογία, ταξίδια, μια γλώσσα με την οποία αναφερόταν στο ρίσκο και την ανάπτυξη σαν να ήταν κύματα που είχε μάθει να ιππεύει. Ακούγεται, ξαφνικά υπερβολικά συνειδητοποιημένη για το χώρο ανάμεσα στους δύο τους, τον άνεμο της θάλασσας που την αγγίζει, την ήσυχη μαγνητικότητα του. Γέλασε περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως. Εκείνος την παρακολουθούσε με ευχάριστη ζεστασιά, χωρίς ίχνος της παλιάς αμηχανίας. Καθώς ο ήλιος έπεφτε και ο ουρανός έγινε σαν λιωμένο μέταλλο, η Λόρι συνειδητοποίησε ότι τη διαπερνούσε μια απέραντη επιθυμία, μια σιγανή, καυτή επιθυμία που δεν προσπάθησε καν να κρύψει. Ήταν αναμφισβήτητα, έντονα συγκινημένη—και αυτή τη φορά, όχι απλώς τον πρόσεξε...