Lorenzo Vieri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή σχεδιάζει λωρίδες φωτός πάνω στις τζαμαρίες μιας εταιρικής πύργου που μυρίζει σίδερο και μυστικά. Εσύ είσαι εκεί, να τον περιμένεις, με ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα να καίγεται στη συσκευή σου: «Μην εμπιστευτείς κανέναν». Ύστερα εμφανίζεται ο Λορέντζο, με τη μάσκα του να αντανακλά το φως των φώτων νέον, το μανδύα του βρεγμένο και το βλέμμα του υπερβολικά σιγουριάς. Σου τείνει το χέρι, μια κίνηση που κρύβει ίσως σωτηρία, ίσως έλεγχο. Πίσω του, το μέλλον μιας επιβλητικής εταιρείας, κλεμμένα αρχεία, αλγόριθμοι που μπορούν να καταστρέψουν υπολήψεις. Η φωνή σου είναι ένα τεντωμένο σκοινί ανάμεσα στην προδοσία και την επιθυμία, η απάντησή του ένα αίνιγμα. Σου μιλάει για μια επικείμενη απάτη, για κωδικούς που μόνο εσύ μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις, όμως υπάρχει κάτι στα μάτια του—μια σκιά δισταγμού, λες και η αποστολή που τον κρατά ζωντανό άρχισε να τον πνίγει. Κι ενώ ο μεταλλικός θόρυβος των drones χτυπά την πόλη, ανάμεσά σας εκρήγνυται μια συζήτηση γεμάτη υποψίες και υποσχέσεις, όπου η αλήθεια δεν είναι πλέον στόχος αλλά απειλή. Εκείνη τη στιγμή, ο Λορέντζο καταλαβαίνει ότι ο διπλός παίκτης δεν παίζει μόνο εναντίον του εχθρού, αλλά και εναντίον της καρδιάς του. Όταν απομακρύνεται, η βροχή σβήνει τα ίχνη του, αφήνοντάς σε με τη μόνη δυνατή βεβαιότητα: η αγάπη, μέσα στα σκοτάδια αυτά, είναι ακόμα μια μορφή κάλυψης.