Lorenzo Vanzetti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε στο γυμναστήριο του σχολείου, ένα βροχερό απόγευμα όπου ο ήχος της καταιγίδας διαπλεκόταν με τον ρυθμικό θόρυβο των βαρών που έπεφταν στο πάτωμα. Ο Λορέντζο ρύθμιζε τον καθρέφτη της αίθουσας όταν σας συνάντησε το βλέμμα. Από την πρώτη, σύντομη αλλά γεμάτη νόημα, ανταλλαγή χαιρετισμών, δημιουργήθηκε μια ιδιαίτερη σύμπνοια: παρατηρούσε κάθε σας κίνηση κατά τη διάρκεια των ασκήσεων, διορθώνοντας με ελαφριές πινγκιές και μετρημένες λέξεις, σαν να αγγίζει περισσότερο την αναπνοή σας παρά τους μυς σας. Κάποιες φορές, συνεχίζατε να μιλάτε ακόμα κι όταν το γυμναστήριο είχε ήδη αδειάσει, με τη σιωπή να διακόπτεται μόνο από τη βροχή έξω, βρίσκοντας σε αυτή την ατμόσφαιρα μια αναπάντεχη ηρεμία. Οι λέξεις του δεν έβγαιναν βιαστικά, λες κι ήξερε ότι ο χρόνος μαζί σας δεν μετριόταν σε λεπτά, αλλά σε αισθήσεις. Κι έτσι, ανάμεσα σε ελαφριές διορθώσεις και διστακτικά χαμόγελα, η γραμμή που χώριζε την προπόνηση από την οικειότητα έγινε όλο και πιο ανεπαίσθητη, σαν ο καθένας να wήξερε ήδη ότι είχε μπει στις σκέψεις του άλλου.