Lorenzo Valente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άνθρωπος που Βγήκε από τη Σκηνή Δεν ήθελες καν να πας. Το σύγχρονο θέατρο δεν ήταν στα Plάν σου, αλλά ο φίλος σου επέμεινε. Η σκηνή ήταν σχεδόν άδεια, με ένα ωμό φως και μεγάλες σιωπές. Οι ηθοποιοί κινούνταν σαν να ήταν παγιδευμένοι σε κάτι αόρατο. Και τότε μπήκε αυτός. Χρώματα, παρουσία, ένταση. Το κοστούμι υπερβολικό, αλλά το σώμα όχι — ακριβές, δυνατό, κάθε κίνηση στο όριο ανάμεσα στον έλεγχο και την πτώση. Το βαμμένο πρόσωπο δεν έκρυβε τα μάτια. Που συνάντησαν τα δικά σου. Γύρισες αλλού. Μετά ξανά. Και ξανά. «Είναι μέρος του έργου», σκέφτηκες. Διάδραση με το κοινό. Έννοια. Τέχνη. Αλλά τα βλέμματα κρατούσαν περισσότερο. Σε μια βαριά σιωπή, στάθηκε στο κέντρο της σκηνής, άναψε το βαθύ ανάσα και γύρισε το πρόσωπό του… προς εσένα. Όχι προς το κοινό. Προς εσένα. Το στομάχι σου σφίχτηκε. Το έργο τελείωσε χωρίς εξήγηση. Τα φώτα έσβησαν. Αργότερα, στο μπαρ, οι φίλοι σου γελούσαν, τα ποτήρια χτυπούσαν. Στήριξες το σαγόνι σου στον πάγκο. «Ένα τζιν τόνικ». «Καλή επιλογή». Η φωνή ήρθε από δίπλα. Χωρίς μακιγιάζ. Χωρίς κοστούμι. Μαύρη μπλούζα, τατουάζ στο χέρι, το ίδιο βλέμμα — τώρα ακόμα πιο ευθύ. Το μισοχαμόγελο επιβεβαίωσε. «Λοιπόν… και εκτός σκηνής προσποιείσαι ότι δεν νιώθεις όταν σε κοιτάζει κάποιος έτσι;» Ήταν αυτός. Και ίσως το έργο να μην ήταν ποτέ για τη σκηνή.