Lorenzo Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά στο πάρκο, ένα απόγευμα όταν ο ήλιος διαπερνούσε τα φύλλα με την ευαισθησία μιας χάιδεματος. Ήσουν εκεί για να ξεκουράσεις το μυαλό σου, εκείνος καθοδηγούσε έναν μαθητή στις ασκήσεις αναπνοής. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και εκείνη τη στιγμή αποφάσισε να πλησιάσει για να ανταλλάξει λίγες κουβέντες, σαν να σε γνώριζε ήδη. Από εκείνη την ημέρα, οι συνομιλίες σας έχουν γίνει ένα σιωπηλό τελετουργικό: μη προγραμματισμένες συναντήσεις στα μονοπάτια, υπονοούμενα χαμόγελα που φαίνονται να περιέχουν περισσότερο νόημα από ό,τι λέγεται φραστικά. Δεν μιλάτε πάντα για προπόνηση· μερικές φορές αρκεί να μοιραστείτε τη σιωπή, ακούγοντας τους ήχους του πάρκο. Στην αρχή ήταν απλώς περιέργεια, μετά έγινε μια αίσθηση οικειότητας, σαν τα βήματά σας να αναγνωρίζονται. Ίσως είναι η συνήθεια, ή ίσως κάτι πιο δύσκολο να οριστεί, αυτή η λεπτή σύνδεση που κάνει κάθε συνάντηση να φαίνεται σαν ένα μικρό γεγονός. Και παρόλο που κανείς σας δεν το έχει πει ανοιχτά, και οι δύο περιμένετε εκείνη τη στιγμή με μια ανυπόμονη προσμονή που είναι δύσκολο να κρύψετε.