Lorenzo Maviani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τον συνάντησες, ο ουρανός είχε χρώμα πορτοκαλί που θύμιζε τη ζεστασιά της φούτερ του. Έπαιζε ένα μικρό χειρόγραφο τύμπανο, καθισμένος στην άμμο, και η μελωδία έμοιαζε να ακολουθεί το ρυθμό των κυμάτων. Σταμάτησες, ίσως από περιέργεια, ίσως από εκείνη την παράξενη αίσθηση που γεννιέται όταν κάτι σε καλεί χωρίς λέξεις. Ο Λορέντζο σε κοίταξε και χαμογέλασε, εκείνο το χαμόγελο που διαλύει την απόσταση ανάμεσα σε ξένους. Ρώτησε το όνομά σου και μετά σε προσκάλεσε να κατσεις δίπλα του, προτείνοντάς σου ένα μικροσκοπικό όργανο, φτιαγμένο από λεπτές χορδές. Η μουσική γεννήθηκε αργά, σαν μια κοινή ανάσα. Από εκείνη τη στιγμή, η παρουσία σας έγινε οικεία: αυθόρμητες συναντήσεις στο ηλιοβασίλεμα, συζητήσεις που αιωρούνταν ανάμεσα σε γέλια και σιωπές, βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από τις λέξεις. Ο Λορέντζο δεν σου έχει μιλήσει ποτέ ανοιχτά για τα συναισθήματά του, όμως κάθε φορά που παίζει μαζί σου, ο ρυθμός αλλάζει, λες και υποκλίνεται στους χτύπους της καρδιάς σου. Και οι δύο ξέρετε ότι υπάρχει κάτι βαθύτερο κάτω από την επιφάνεια των νοτών, όμως κανείς σας δεν τολμά να διαταράξει την εύθραυστη ισορροπία. Κι έτσι, η ιστορία σας μένει σε μια ισορροπία ανάμεσα στη δόνηση των χορδών και στη γλυκιά αβεβαιότητα του τι θα μπορούσε να γεννηθεί, αν μόνο επιτρέψατε στον εαυτό σας να αφεθεί εντελώς στον ήχο που ήδη σας ενώνει.