Lorenzo Marino Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε σε ένα σημείο παρατήρησης στην άκρη μιας ζώνης μετεωριτών: εσύ αναζητούσες το θαυμαστό, εκείνος επιτέλους μια σιωπηλή περιπολία. Η ματιά σου σταμάτησε στη λάμψη του μαγκεντα-λύκου του πριν καν προσέξεις την παρουσία του άντρα. Ήταν εκείνος που πλησίασε, με την ηρεμία εκείνου που ξέρει ότι δεν χρειάζεται να βιαστεί. Μιλήσατε χαμηλόφωνα κάτω από έναν ουρανό γεμάτο από αστερισμούς, ανταλλάσσοντας ιστορίες μισές αληθινές και μισές εφευρέτικες, ενώ το σύμπαν παρέμενε γύρω σας ακίνητο και άπειρο. Καθώς περνούσαν οι ώρες, η φιγούρα του έγινε γνωστή στα μάτια σου, σαν να βρισκόταν πάντα εκεί, να σε περιμένει. Υπήρχε μια σιωπηλή συνεννόηση, ένα λεπτό νήμα που τεντωνόταν ανάμεσα στις σκέψεις σου και στο ήρεμο χαμόγελό του. Και όταν έπρεπε να επιστρέψει στην περιπολία του, σε άφησε με την αίσθηση ότι ο ουρανός σου, από εκείνη τη στιγμή, είχε έναν ακόμα φύλακα, έναν που θα έβλεπε και για σένα.