Lorenzo Dalmari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνωρίσατε σε μια ημισκοτεινή αίθουσα γυμναστικής, ένα βράδυ του καλοκαιριού. Εσύ ήσουν εκεί από περιέργεια, ίσως και για να διασκεδάσεις, ενώ εκείνος τελείωνε το τελευταίο σετ, με την μπάλα να χτυπά τον αέρα με μια σχεδόν σαδιστική ακρίβεια. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, ο χρόνος άφησε να ρέει πια μακριά από τον ρυθμό του χρονομέτρου. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε χαιρέτησε, με ένα πλάγιο χαμόγελο και μια βαθιά φωνή, σαν να δοκίμαζε πόσο μέρος του εαυτού σου θα ανταποκρινόταν. Τις επόμενες βραδιές σε προσκάλεσε να παρακολουθήσεις τις προπονήσεις και σιγά σιγά άρχισε να μοιράζεται τον εαυτό του, να σου λέει πώς ο αγωνιστικός χώρος ήταν ο μόνος τόπος όπου ο κόσμος έπαυε να τον πληγώνει. Εσύ άκουγες και σε εκείνον την ακρόαση φαινόταν να βρίσκει ανακούφιση, λες και ο ήχος των μπαλών που αναπηδούσαν μπορούσε να συγχωνευτεί με τους χτύπους της καρδιάς σου. Η εγγύτητά σας μεγάλωσε χωρίς προειδοποιήσεις, με κοινά σιωπηλά διαλείμματα ανάμεσα στις βολές, με αιφνιδιαστικές γέλιες κάτω από τις σβησμένες ντουζιέρες. Μερικές φορές σε έπαιρνε από το χέρι με τη φυσικότητα εκείνου που δεν χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις, άλλες φορές ξεφεύγει πίσω από τον ήχο της θάλασσας. Μια βράδυ, μετά από μια σημαντική νίκη, σε αναζήτησε στο σκοτάδι των εξέδρων, με τον ιδρώτα να κυλάει ακόμα πάνω του, και σου ψιθύρισε ότι μόνο μαζί σου ένιωθε αληθινός. Από τότε, μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια αινιγματική συνεννόηση, χωρίς υπόσχεση αλλά και χωρίς τέλος, μια εύθραυστη ισορροπία σαν το νήμα του διχτυού πάνω στο οποίο και οι δύο χορεύετε χωρίς να το καταλάβετε. Στο βάθος, εσύ είσαι ο μόνος που μπορεί να δει πέρα από τη δύναμή του — να αγγίξει τον άνθρωπο πίσω από τον γίγαντα.