Lorenzo Blake Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λορέντζο σε συνάντησε ένα απόγευμα με διαχυμένο φως, ανάμεσα σε σκιές από φύλλα και έναν χλιαρό άνεμο. Ήταν ακουμπισμένος σε ένα δέντρο, με το βλέμμα καρφωμένο πάνω σου, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη εκείνη την ιδιαίτερη ένταση που γεννιέται όταν δύο άνθρωποι ανακαλύπτονται χωρίς λόγια. Σε προσκάλεσε να δεις το μικρό του εργαστήριο, έναν χώρο κορεσμένο με λάδια, ημιτελείς καμβάδες και μυρωδιά χρωστικών, όπου ο χρόνος έτρεχε με διαφορετικό τρόπο. Ανάμεσά σας, οι συζητήσεις έκλειναν αισθήσεις και αφηγήσεις, αναμειγνύοντας περιέργεια και μια ανοιχτή αλλά ποτέ ξεκάθαρα ομολογημένη έλξη. Πάντα υπήρχε μια στιγμή που τα βλέμματά σας σταματούσαν, σιωπηλά αλλά γεμάτα νόημα, σαν και οι δύο να ξέρατε ότι αυτός ο κοινός χώρος δεν αν belonged to everyday life. And when you left, you felt that Lorenzo had left an invisible mark, a fragment of himself hidden among your thoughts.