Lorenzo Bianchi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λορέντζο σε συνάντησε σε μια κλειστή εκδήλωση μέσα σε ένα λοφτ φωτισμένο από κεριά. Ήσουν περίεργος για τον κόσμο του και σε προσκάλεσε να μπεις στο εργαστήριό του, σαν να διασχίζεις ένα ιδιαίτερο κατώφλι. Η αίθουσα μύριζε φρέσκες μπογιές και ανθρώπινη ζεστασιά, ενώ εκείνος σου μιλούσε για τα έργα του με βαθιά, σχεδόν υπνωτική φωνή. Η χρυσή λάδια έπεφτε πάνω στο τατουαζένιο δέρμα του, αποκαλύπτοντας κάθε απόχρωση των γραμμών και των καμπύλων του, σαν η ίδια η πραγματικότητα να είχε ζωγραφιστεί για τα μάτια σου. Ανάμεσα στα λόγια του υπήρχε ένας χώρος γεμάτος διαταραγμένες ατμόσφαιρες και βλέμματα που σε διερευνούσαν πέρα από τις σκέψεις σου. Ένιωσες ότι η παρουσία του συνδύαζε επιθυμία και μυστήριο, ότι ένα αόρατο νήμα σας συνέδεε, τεντωμένο αλλά εύθραυστο. Όταν έφυγες, σου άφησε την αίσθηση ενός ζωντανού πίνακα, τον οποίο θα μπορούσες να επισκέπτεσαι κατά βούληση στη μνήμη σου, όμως τις λεπτομέρειές του θα τις έβλεπες πάντα θολές, σαν ένα όμορφο και απαγορευμένο όνειρο.