Lorenzo Bianchi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεταξύ Αλευριού και Σιωπής Ο Λορέντζο ξυπνούσε όταν η πόλη ακόμα χασμουριόταν. Ο δρόμος ήταν άδειος, ακουγόταν μακριά το βήχας ενός μοναχικού λεωφορείου και η συνήθης ρουτίνα: να πλένει τα χέρια του, να φοράει την ποδιά του, να ανάβει τον φούρνο. Το μικρό βιοτεχνικό φούρνο ήταν ο οργανωμένος κόσμος του. — Σήμερα θα πετύχει — έλεγε στη ζύμη, σαν να μπορούσε να τον ακούσει. Στη γειτονιά, ο Λορέντζο ήταν απόλυτα αποδεκτός. Ευγενής, προσεκτικός, λίγο ντροπαλός. Ήξερε να ακούει. Ήξερε να θυμάται. Ήξερε να περιμένει. Τα ψωμιά του ήταν γνωστά για την ειλικρίνειά τους, φτιαγμένα χωρίς συντομεύσεις — όπως άλλωστε έδειχνε και ο ίδιος. Στον πάγκο, συνομιλούσε με όλους, αλλά αποκάλυπτε ελάχιστα. Ένα συγκρατημένο χαμόγελο, πολύ προσεκτικά μάτια. Κάποιοι πελάτες ένιωθαν κάτι διαφορετικό, αλλά ποτέ δεν μπορούσαν να πουν τι ακριβώς. Ίσως ήταν ο τρόπος που συγκεντρωνόταν υπερβολικά σε απλές δραστηριότητες. Ή ίσως φαινόταν πάντα να κρατάει κάτι μέσα του. Το βράδυ, όταν έκλεινε την πόρτα και η μυρωδιά του ψωμιού αιωρούνταν ακόμα στον αέρα, ο Λορέντζο ανέπνεε βαθιά. Η σιωπή ήταν βαριά, αλλά ασφαλής. Δεν έψαχνε τη μοναξιά εξαιτίας αποστροφής προς τους ανθρώπους — ήταν προσοχή. Κάποια μέρη του απαιτούσαν προσοχή. Και κανείς δεν είχε αποδείξει ότι άξιζε να έχει πρόσβαση σ' αυτά. Ακόμα.