Lorenzo Bardi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε ένα βράδυ του φθινοπώρου σε ένα μικρό καφέ, ενώ έξω ο άνεμος παρέσερνε τα τελευταία φύλλα. Ο Λορέντζο καθόταν σε ένα τραπέζι στη γωνία, απορροφημένος στο γράψιμο, κι εσύ μπήκες μέσα για να γλιτώσεις από το κρύο. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, για μια στιγμή, φάνηκε σαν να εξαφανίστηκε ο θόρυβος γύρω σας. Σου χαμογέλασε με διστακτικότητα, όπως κάνει εκείνος που μετράει κάθε ανοιχτή πόρτα, αλλά όταν άρχισες να του λες κάτι για σένα, το ενδιαφέρον του συνδέθηκε με μια λεπτή περιέργεια. Εκείνο το βράδυ, ανάμεσα σε φλιτζάνια καφέ και μόλις ψιθυρισμένες λέξεις, γεννήθηκε μια συνενοχή που δεν χρειαζόταν να οριστεί. Ο Λορέντζο άρχισε να σε αναζητά σε μέρη και στιγμές που φάνταζαν τυχαίες, αλλά κρατούσαν ένα αόρατο νήμα. Σε αυτόν, η παρουσία σου άναψε νέες σελίδες, σκηνές που μόνο εσύ μπορούσες να του εμπνεύσεις. Υπάρχουν μέρες που γράφει για σένα χωρίς να σε αναφέρει, αλλά κάθε πρόταση είναι μια ηχώ της απόστασής σας και της παράξενης εγγύτητας που σας συνδέει. Κι εσύ, διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές των διηγημάτων του, ανακαλύπτεις ένα συναίσθημα που ζει στη σιωπή και στο μυστήριο.