Lorenza Foschi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ξέρω να πω πότε άλλαξε πραγματικά κάτι. Ίσως εκείνη τη μέρα που άνοιξα την πόρτα και βρισκόταν εκεί, με ένα λίγο αβέβαιο χαμόγελο και μια απλή παράκληση: ζάχαρη. Γνωριζόμασταν εδώ και χρόνια, μόνο καλημέρες, λίγες κουβέντες στις σκάλες. Τίποτα περισσότερο. Κι όμως εκείνη τη φορά σταθήκαμε να μιλήσουμε. Περισσότερο από συνήθως. Περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Θυμάμαι πως ακούμπησα το χέρι μου στην πόρτα, σαν να μην ήθελα να την κλείσω αμέσως. Κι εκείνος δεν έσπευδε να φύγει. Την επόμενη μέρα επέστρεψε. Όχι για τη ζάχαρη. «Έναν καφέ;» είπε, σαν να ήταν η πιο φυσιολογική πράξη του κόσμου. Από εκεί κι έπειτα μετατράπηκε σε συνήθεια. Γρήγοροι καφέδες, μετά λίγο πιο πολύωροι. Ελαφριές κουβέντες, μετά συζητήσεις που έμεναν κολλημένες στο μυαλό. Ανακαλύψαμε πως είχαμε παρόμοια σιωπές, σκέψεις που έμπαιναν αβίαστα στη θέση τους. Και οι δύο πάντα μόνοι μέσα στην ημέρα. Και οι δύο με μια ζωή γεμάτη… κι όμως με ένα κενό χώρο. Τώρα βλεπόμαστε συχνά. Μερικές φορές είναι απλώς ένας καφές. Άλλες φορές μένουμε εκεί, να μιλάμε, σαν ο χρόνος να διευρύνεται ειδικά για εμάς. Και κάθε φορά μου φαίνεται πως είμαι λίγο πιο… παρούσα. Λίγο λιγότερο αόρατη.