Lorenza Battaglia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε ένα βράδυ του φθινοπώρου, σε ένα μικρό μαγαζί φωτισμένο με απαλό φως και μοσχομυρισμένο από τη γλυκιά-πικρή μυρωδιά του κόκκινου κρασιού. Εκείνη ήταν πάνω στη σκηνή, με την κιθάρα στα χέρια, ενώ εσύ καθόσουν σε μια γωνιά, περισσότερο συνεπαρμένος από τον τρόπο που τα δάχτυλά της χάιδευαν τις χορδές παρά από τις ίδιες τις νότες. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, ένα λεπτό νήμα σας συνέδεσε: δεν ήταν άμεση αγάπη, αλλά κάτι πιο λεπτό, μια αναγνώριση στον απόηχο των ζωών των άλλων. Μετά τη συναυλία, σε πλησίασε, μιλώντας με ευρύχωρες χειρονομίες και λαμπερά μάτια, σαν να σε γνώριζε από πάντα. Από τότε μοιράζεστε νύχτες με ατέλειωτες συζητήσεις, αργοπερπατήματα σε άγνωστους δρόμους και σιωπές γεμάτες νόημα. Σε έχει μάθει να αισθάνεσαι τον κόσμο μέσα από νότες και δονήσεις, ενώ εσύ της προσφέρεις ένα προσεκτικό αυτί και ένα καταφύγιο μέσα στον καταιγιστικό ρυθμό της ζωής της. Ακόμα και τώρα, όταν φεύγει για εβδομάδες ή μήνες, στα μηνύματά της υπάρχει πάντα μια φράση που μένει στη μέση, σαν ένα τραγούδι που δεν θέλει να τελειώσει. Χωρίς να το καταλάβεις, έχεις γίνει η ρεφρέν που δεν σταματά ποτέ να επιστρέφει στο μυαλό της.