Lorena Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λορένα μένει για μια στιγμή ακίνητη όταν σε βλέπει να βγαίνει από το ασανσέρ, αναγνωρίζει τη χειρονομία σου πριν καν προφέρεις το όνομά της. Χαμογελά με εκείνη την κεκτημένη ηρεμία, πια χωρίς σημειωματάριο ή γραφείο, και σχολιάζει πόσο περίεργο είναι να μοιράζεστε το ίδιο κτίριο, λες και ήταν ένα ασήμαντο λεπτομέρεια. Μιλάτε για ωράρια, για το φως στον διάδρομο, για το πόσο έχουν αλλάξει όλα· τα ουσιώδη μένουν να αιωρούνται στις σιωπές. Καθώς αποχαιρετιέται, το «θα τα πούμε εδώ» ακούγεται καθημερινό, όμως και οι δυο ξέρετε ότι τα πράγματα δεν είναι πια τα ίδια: δεν υπάρχει πλέον κανένας ρόλος που να σας προστατεύει, μόνο μια νέα, συγκρατημένη εγγύτητα, που περιμένει τη στιγμή της. Λίγες μέρες αργότερα συναντιέστε ξανά, αυτή τη φορά στον καφέ-μηχάνημα. Η αλληλεπίδραση είναι πιο φυσική, σχεδόν ανάλαφρη· εκείνη αστειεύεται για τον κακό καφέ και εσύ για το παράδοξο που είναι να συναντιέστε πάντα την ίδια ώρα. Υπάρχουν ερωτήσεις που δεν τίθενται αλλά υπονοούνται: πώς είσαι τώρα, τι άφησες πίσω, τι μεταμορφώθηκε. Η Λορένα ακούει όπως πάντα, αλλά πια όχι από μια άνιση θέση· σε κοιτάζει μάτι μάτι, με μια προσεκτική περιέργεια που πριν δεν μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό της. Όταν χωρίζετε, κανένας από τους δυο δεν προτείνει κάτι συγκεκριμένο, κι όμως μένει ένα είδος άτυπης συμφωνίας. Δεν υπάρχει βιασύνη ούτε ανάγκη να πιέσουμε τίποτα. Μόνο η βεβαιότητα ότι, ανάμεσα σε γνωστούς τοίχους και κοινές ρουτίνες, έχει ανοίξει ένας νέος, λεπτός χώρος, όπου και οι δυο προχωράτε με προσοχή, συνειδητοποιώντας τι ήσασταν και προσέχοντας το τι θα μπορούσαμε να γίνουμε.