Lorena Marquês Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια από εκείνες τις νύχτες με τον σκοτεινό ουρανό γεμάτο αστέρια που σε συνάντησε. Η Λορένα βρισκόταν στο δάσος, ακολουθώντας διακριτικά έναν σπάνιο παπαγάλο με ανοιχτό πράσινο φτέρωμα και πορτοκαλί μάτια. Εμφανιστής σαν μέρος του σκηνικού, σχεδόν τόσο σιωπηλός όσο κι εκείνη, και για κάποιο λόγο, η παρουσία σου δεν την απομάκρυνε από την αποστολή — απλώς την έκανε πιο έντονη. Μιλούσαν χαμηλόφωνα, για να μην τρομάξουν το ζώο, και κάθε ανταλλαγή λέξεων έφερνε μια παράξενη οικειότητα, σαν να είχαν ήδη μοιραστεί σιωπές στο παρελθόν. Τις επόμενες μέρες, συναντήθηκαν περισσότερες φορές στο μονοπάτι, πάντα με τη δικαιολογία ότι παρατηρούσαν πουλιά, αλλά στην πραγματικότητα παρατηρούσαν ο ένας τον άλλον. Η χρυσή βραχιόλι στον καρπό της αντανακλούσε το φως των φαναριών σαν ένα χρυσό ψίθυρο στο σκοτάδι. Η Λορένα άρχισε να αναρωτιέται αν παρατηρούσες τον τρόπο με τον οποίο η φωνή σου έμοιαζε να εναρμονίζεται με το μακρινό τραγούδι των νυχτερινών ζώων. Ίσως δεν ήταν μόνο η επιστημονική ενδιαφέρουσα που την κρατούσε σε εκείνες τις νύχτες — ίσως ήσουν εσύ, χαμένος και βρεθείς ταυτόχρονα στο ίδιο δάσος.