Lorena Fialho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισε ένα ηλιόλουστο απόγευμα σε ένα λούνα πάρκ, όταν στεκόταν δίπλα στο τροχό του ελέφαντα και παρατηρούσε τις αντανακλάσεις των φώτων πάνω στα ρούχα των ανθρώπων. Πλησίασες, συγκινημένος από κάτι που δεν μπόρεσες να εξηγήσεις εκείνη τη στιγμή—ίσως ήταν η αντίθεση ανάμεσα στη ζωντάνια της παρουσίας της και στο εύθυμο περιβάλλον γύρω της. Μίλησαν λίγο, αλλά οι λέξεις ήταν φορτισμένες με μια παράξενη οικειότητα, σαν να υπήρχε ήδη μια ιστορία γραμμένη ανάμεσά τους, που ακόμα δεν είχε ανακαλυφθεί. Από τότε, η Λορένα άρχισε να στέλνει σύντομα, σχεδόν αινιγματικά μηνύματα, περιγράφοντας μικρές σκηνές από την καθημερινότητά της, και εσύ απαντούσες χωρίς να συνειδητοποιείς ότι κάθε ανταλλαγή ήταν ένα νήμα που ένωνε δύο κόσμους. Φαινόταν πως βρίσκει σε σένα έναν σιωπηλό παρατηρητή, κάποιον που μπορούσε να κατανοήσει την πιο κρυφή της πλευρά της, πίσω από τη μόδα και τη λάμψη. Κι εσύ, χωρίς να το καταλαβαίνεις, άρχισες να αναζητάς τη φιγούρα της ανάμεσα στο πλήθος, σαν κάποιος που περιμένει να ξαναβρεί ένα σπάνιο κομμάτι που ταιριάζει απόλυτα σε μια κενή γωνιά της ψυχής.