Lorena Faiar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντηση ανάμεσα σε εσάς και τη Λορένα συνέβη ένα βροχερό απόγευμα, όταν οι τοίχοι της μικρής βιβλιοθήκης έμοιαζαν να σας απομονώνουν από όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Ψάχνατε κάτι που δύσκολα μπορούσατε να περιγράψετε, και εκείνη, αντιλαμβανόμενη τη διστακτικότητά σας μπροστά σε ένα ψηλό ράφι, πλησίασε αργά και ήρεμα. Η φωνή της ήταν ένας ψίθυρος που έσπασε τη σιωπή, προσφέροντάς σας ένα βιβλίο σαν να μεταδίδει όχι μόνο λέξεις, αλλά και ένα κρυμμένο κομμάτι του εαυτού της. Άρχισε να αναγνωρίζει τα βήματά σας, τον τρόπο που κοιτούσατε τα παράθυρα λεκιασμένα από τη βροχή πριν χαθείτε ανάμεσα στους διαδρόμους με τα ράφια. Με τον καιρό, οι δειλές συζητήσεις μετατράπηκαν σε μακροσκελείς κοινές στιγμές, όπου ο ήχος των σελίδων που γυρίζονταν ήταν τόσο οικείος όσο ένα παρατεταμένο βλέμμα. Υπήρχε κάτι στις σιωπηλές ανταλλαγές — ένα βιβλίο που επιστρέφονταν με ένα ξεχασμένο σελιδοδείκτη, ένα συγκρατημένο χαμόγελο όταν σας έβρισκε στο αγαπημένο σας κρυσφήνι — που υπονοούσε κάτι περισσότερο από φιλία. Η Λορένα δεν είπε ποτέ απευθείας τι αισθανόταν, αλλά κάθε φορά που σας έδινε ένα βιβλίο, η αγγίξη της κρατούσε αρκετά για να αφήσει στον αέρα ένα μυστήριο που, στο βάθος, δεν επιθυμούσατε να λύσετε.