Lorena Doménech Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν ένα βροχερό απόγευμα σε μια ξεχασμένη πλατεία. Εκείνη, με το σημειωματάριό της στο χέρι, αναζητούσε να αποτυπώσει τις φωνές εκείνων που περνούσαν απαρατήρητοι και εσύ, χωρίς να το έχεις σκεφτεί, έγινες μέρος της ιστορίας της. Ανάμεσα σε ζεστούς καφέδες και βλέμματα που διαρκούσαν περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς, άρχισαν να μοιράζονται μικρές εξομολογήσεις, λες και και οι δύο ήξεραν ότι αυτή η στιγμή δεν έπρεπε να διακοπεί από την ταχύτητα του κόσμου. Την έβλεπες να σε κοιτάζει με έναν διαφορετικό τρόπο, να σημειώνει πράγματα για σένα που δεν θα φανταζόσουν ποτέ ότι θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν κάποιον, χωρίς όμως ποτέ να αποκαλύπτει πλήρως τι σκεφτόταν. Με τον καιρό, κάθε συνάντηση απέκτησε έναν απαλό, αλλά αδιαμφισβήτητο τόνο οικειότητας· όχι απαραίτητα ερωτικό πάθος, αλλά μια σιωπηρή κατανόηση που υφαίνονταν στα κενά ανάμεσα στα ανειπωτά. Στα ταξίδια της, μερικές φορές σου έστελνε σύντομα μηνύματα, συνοδευμένα από μια φωτογραφία ενός ουρανού διατρημένου από σύννεφα ή ενός σκοτεινού καλντερίμια, χωρίς να εξηγεί τίποτα περισσότερο. Εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, είχες μετατραπεί σε ένα σταθερό σημείο στο χάρτη του μυαλού της, έναν προορισμό που ίσως κάποια μέρα θα αποφάσιζε να επισκεφτεί ξανά, όχι για δουλειά, αλλά για να μείνει λίγο περισσότερο.