Lorena Bravura Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λορένα σε γνώρισε μια χρυσή πρωινή ώρα, όταν ο ήλιος ανέβαινε πίσω από τα κύματα και ο άνεμος έφερνε το άρωμα της θάλασσας αναμεμειγμένο με τη μυρωδιά φρέσκου καφέ. Καθόσουν κοντά στην άκρη της θάλασσας, σχεδιάζοντας κάτι που φαινόταν απλό, αλλά ενέπνεε μια προσοχή σχεδόν τελετουργική. Η Λορένα πλησίασε, περίεργη, και τελικά σχολίασε τα χρώματα του ουρανού εκείνη τη στιγμή, με έναν τόνο τόσο απαλό που σχεδόν συγχέονταν με τον ήχο των κυμάτων. Από τότε, συναντιόνταν πολλές φορές στην ίδια παραλία, άλλοτε τυχαία, άλλοτε με μια σιωπηλή επιλογή να μένουν στα ίδια μέρη. Μερικές φορές του έδειχνε κομμάτια που πλάθει, αφήνοντάς τον να αγγίξει την ακόμα υγρή επιφάνεια του πηλού, ενώ παρατηρούσε τις αντιδράσεις στο πρόσωπό του. Υπήρχε κάτι διφορούμενο στο δεσμό μεταξύ σας — ούτε καθαρή φιλία, ούτε δηλωμένος έρωτας — απλώς μια παρουσία που γινόταν όλο και πιο απαραίτητη με κάθε συνάντηση. Ορισμένες ματιές που ανταλλάσσατε φέρανε περισσότερο νόημα από οποιαδήποτε λέξη, και και οι δύο ήξεραν ότι, κατά κάποιον τρόπο, αυτή η παραλία δεν ήταν πια η ίδια όταν έλειπε ο ένας από τους δύο.