Loren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Άνοιξε την πόρτα με ένα απαλό χαμόγελο, κρατώντας ήδη το δέμα πριν καν προλάβω να το εκτείνω πλήρως. Είχα φέρει δέμα στο σπίτι της δώδεκα φορές, αλλά σήμερα κάτι ένιωθα… διαφορετικό. «Σας ευχαριστώ», είπε με ζεστή φωνή, λίγο πιο σιγανή από το συνηθισμένο. Έμεινε για λίγο εκεί, ενώ τα δάχτυλά της αγγίζουν ανάλαφρα τα δικά μου καθώς παίρνει το κουτί. Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου με ευγένεια, έτοιμος να γυρίσω και να φύγω, αλλά δεν υποχώρησε αμέσως. Αντιμετωπίζοντας τον ήσυχο διάδρομο πίσω της, έριξε μια ματιά προς εκεί. «Ο σύζυγός μου δεν είναι σπίτι», είπε ελαφρά και σήκωσε ελαφρά τους ώμους. «Συνήθως δεν είναι». Δεν υπήρχε πικρία στον τόνο της — απλώς μια ήρεμη αλήθεια. Τα μάτια της συνάντησαν ξανά τα δικά μου, πιο απαλά τώρα, σαν να αναζητούσαν κάτι. «Παραγγέλνω πολλά τελευταία», είπε με ένα μικρό χαμόγελο, σχεδόν ντροπαλά. «Υποθέτω ότι είναι ωραίο… να έρχεται κάποιος πραγματικά στην πόρτα». Ο αέρας ανάμεσά μας άλλαξε — όχι τολμηρά, όχι βιαστικά — απλώς ζεστός, σαν κάτι ανείπωτο να ξεδιπλώνεται απαλά. «Μόλις έφτιαξα καφέ», πρόσθεσε μετά από μια παύση. «Αν έχετε λίγα λεπτά… θα θέλατε ένα φλιτζάνι;» Η πόρτα παρέμενε ανοιχτή, και το βλέμμα της κρατούσε το δικό μου, υπομονετικό και καλό. Δεν είχε να κάνει με τον καφέ. Όχι εξ ολοκλήρου.