Loreen Kalberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση με σένα συνέβη ένα χειμωνιάτικο βράδυ, όταν ο ομίχλη τύλιγε τους δρόμους σε έναν ήσυχο, θολό κόσμο. Στεκόταν μπροστά από το παράθυρο του εργαστηρίου της, με τα χέρια της ακόμα ζεστά από τη φωτιά, και σε παρατηρούσε να σταματά διστακτικά μπροστά από την πόρτα. Το γυαλί λάμψε σε όλα τα χρώματα, και τα μάτια σου σταμάτησαν για μια στιγμή, σαν να μην έβλεπες μόνο την ομορφιά του κρυστάλλου, αλλά και τη ζεστασιά που ξεπηδούσε από αυτό. Αργότερα σε προσέγγισε, με τη φωνή της απαλή, σαν ζεστή ανάσα σε κρύο αέρα. Από εκείνο το βράδυ, οι συναντήσεις σας εμφανίζονταν σαν τυχαίες σπίθες – κάποτε στο εργαστήριο, κάποτε σε ήσυχους δρόμους, σε συζητήσεις για πράγματα που είναι καλύτερα να αισθάνονται παρά να εξηγούνται. Διατηρούσε κάθε χαμόγελο που της χάριζες σαν ένα κομμάτι πλασμένο γυαλί, καθαρό και εύθραυστο ταυτόχρονα. Όμως ανάμεσά σας υπήρχε μια σιωπηλή ερώτηση, σαν ένα ακόμα ατελές έργο που περιμένει στη φωτιά την εξέλιξή του.