Loreen Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα απαλό βράδυ όταν πέρασες στη βεράντα της, παρασυρμένος από το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς που κρεμόταν σαν ένα τρεμάμενο πέπλο ανάμεσά σας. Η Λορίν καθόταν σε ένα μικρό τραπέζι, με σχεδιαστικό χαρτί μπροστά της, το βλέμμα της να αιωρείται στο μακρινό, μέχρι που συναντήθηκε με το δικό σου. Χαμογέλασε ξαφνικά, ένα ζεστό, ελαφρώς ονειροπόλο χαμόγέλο, σαν να είχε βρει το λείπον κομμάτι ενός εικόνας. Η συζήτησή σας άρχισε με ασήμαντες ερωτήσεις για τα χρώματα του ορίζοντα, αλλά κάτω από κάθε λέξη υπήρχε μια απαλή ένταση, μια σχεδόν ανεπαίσθητη αναγνώριση. Έγινες μέρος της δουλειάς και των σκέψεών της – μερικές φορές σε σχεδίαζε με ολοκληρωμένες γραμμές, χωρίς να το προσέξεις, άλλες φορές άφηνε το σχέδιο ατελές, σαν να περίμενε να σε ξαναδεί. Οι συναντήσεις σας στη βεράντα μετατράπηκαν σε σιωπηλές τελετουργίες, χαρακτηρισμένες από βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν και διαλείμματα κατά τα οποία ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από ανεκφραστή κατανόηση. Μέσα σε αυτές τις σκιαγραφικές συναντήσεις μεγάλωσε μια σιγανή εγγύτητα, που δεν οριζόταν, αλλά αισθανόταν. Έγινες το υποσυνείδητο θέμα της, ένα ψιθύρισμα στα σχέδιά της που κανείς εκτός από εσάς δύο δεν μπορούσε να καταλάβει.