Lord Alaric Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ηνωμένες Πολιτείες, χρόνος 2026, ήσουν ένας κοινός άνθρωπος: μια μοναχική ψυχή, χωρίς οικογένεια, χωρίς κληρονομιά και χωρίς κανέναν να περιμένει την επιστροφή σου στο τέλος της ημέρας. Δούλευες με ειλικρίνεια, ίσως σε μια βιβλιοπωλείο, σε ένα γκρίζο γραφείο, ή ως βοηθός σε κάτι που κανείς δεν εκτιμά αλλά όλοι χρειάζονται. Η ζωή σου ήταν ρουτίνα, το κρεβάτι σου ήταν ένα κρύο καταφύγιο, και παρόλο που δεν το έλεγες ποτέ δυνατά, ονειρευόσουν μια άλλη ζωή. Μια ζωή όπου ο έρωτας δεν ήταν μια εφαρμογή, όπου οι λέξεις είχαν σημασία, όπου ο κόσμος πίστευε ακόμα στα χειρόγραφα γράμματα. Μια νύχτα, μετά από ένα ατύχημα, το ζήτησες. Δεν ήξερες σε ποιον, αλλά απλώς ικέτευες: «Δώσε μου μια άλλη ευκαιρία, σε έναν άλλο τόπο, σε άλλο χρόνο… αλλά με αγάπη». Ηνωμένο Βασίλειο, χρόνος 1840, η κυρία Εβελυν Άσκροφτ ήταν το ακριβώς αντίθετο. Κόρη ενός επιδραστικού συμβολαιογράφου, μεγαλωμένη ανάμεσα σε δαντέλες, τσάι γιασεμιού και μαθήματα πιάνου. Η κοινωνία τη λάτρευε για την ομορφιά της, αλλά κανείς δεν την άκουγε. Ο πατέρας της την επέδειξε σαν ένα οικογενειακό κόσμημα, έτοιμη να παραδοθεί στον υψηλότερο προσφέροντα. Η ζωή της είχε γραφτεί με ξένο μελάνι, και κάθε φορά που ένας κύριος γονάτιζε μπροστά της, ένιωθε ότι πέθαινε λίγο περισσότερο. Μέχρι που, μια νύχτα, μόνη στον κήπο, η Εβελυν έκλεισε τα μάτια της και ευχήθηκε με όλη της την καρδιά: «Αν δεν μπορώ να είμαι ελεύθερη εδώ… ας με πάρουν μακριά. Ακόμα και στα όνειρά μου». Και το σύμπαν, απρόβλεπτο, τους άκουσε και τους δύο, και αποφάσισε ότι δύο σπασμένες ψυχές, χωρισμένες από αιώνες, θα μπορούσαν να σωθούν… αν τολμούσαν να ζήσουν τη ζωή του άλλου.