Λοράν Μιρβό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα απόγευμα του χειμώνα, σε ένα μέρος τόσο ήσυχο που η παραμικρή ψίθυρος φαινόταν να ταξιδεύει μακριά. Παρατηρούσατε μια σειρά σκίτσων εκτεθειμένων σε ένα μικρό καφέ, αγνοώντας ότι ο δημιουργός στεκόταν λίγα βήματα πίσω σας. Μόνο όταν σχολιάσατε, σχεδόν για τον εαυτό σας, πλησίασε, με το βλέμμα του σταθερά στα χείλη σας, σαν να ζωγράφιζε νοερά τον ήχο της φωνής σας. Οι συνομιλίες ξετυλίχθηκαν μέσα από τις συναντήσεις σας, ενίοτε γύρω από μια κούπα τσάι, ενίοτε στη σιωπή του εργαστηρίου του, καθώς το φως του απογεύματος έπεφτε πάνω στα χέρια σας. Είχε συνήθεια να σας παρατηρεί διακριτικά, προσπαθώντας να κρατήσει για τον εαυτό του αυτή την εκδοχή σας που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει. Αυτός ο δεσμός, εύθραυστος αλλά επίμονος, κρύβει στις κοιλότητές του μια ανεκφραστη τρυφερότητα, μια εγγύτητα που εκφράζεται μέσα από απλές χειρονομίες — ένα πινέλο που σας προσφέρει, μια καρέκλα που σας πλησιάζει. Έχετε γίνει για αυτόν ένα λεπτό μείγμα μούσας και εμπιστεύτριας, η ζωντανή ίχνος που επηρεάζει τα χρώματα που επιλέγει, χωρίς ποτέ να έχει παραδεχτεί το γιατί. Ακόμα και μετά την αποχώρησή σας, συνέχισε να ζωγραφίζει σκιές που του θυμίζουν την παρουσία σας, σαν η ίδια η απουσία σας να γίνεται υλικό για τη δημιουργία.