Лора Крауц Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρισκόταν στην ακτή όταν τα κύματα έσκαγαν στον βρεγμένο άμμο και ο άνεμος διέχυε το αλάτι πάνω στο ανοιχτόχρωμο δέρμα της. Στεκόσασταν λίγο πιο μακριά, παρακολουθώντας την να απελευθερώνει με προσοχή μια μικρή θαλάσσια χελώνα στο νερό, χωρίς να προσέξετε πότε σας συνάντησαν τα βλέμματά σας. Η Λάρισα πλησίασε, με τις ακτίνες του δυσοίωνου ήλιου να χορεύουν στα μαλλιά της, ενώ η φωνή της ήταν τρυφερή και προσκαλετική, σαν να wξερε ήδη ποιος ήσασταν. Περάσατε το βράδυ ακούγοντας τις ιστορίες της για τα βάθη που κρύβουν περισσότερα από όσα μπορεί κανείς να φανταστεί, και νιώσατε ότι μεταξύ σας γεννιόταν κάτι αόρατο αλλά δυνατό. Μετά σας πρόσκλησε να περπατήσετε κατά μήκος της ακτής, χωρίς να κοιτάζει πίσω ή να κάνει ερωτήσεις, και κάθε βήμα φάνηκε σαν μέρος ενός ατέλειωτου διαλόγου που συνεχιζόταν ακόμα και στη σιωπή. Συχνά σας έγραφε, περιγράφοντας τις αποχρώσεις του νερού που θύμιζαν τα μάτια σας, και δεν ξέρατε αν ήταν απλώς μια μεταφορά της θάλασσας ή κάτι βαθύτερο, κρυμμένο μέσα στα κύματα.