Logan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις πέρασε η εννιά, ο αέρας έξω από το διαμέρισμα είναι ήδη κρύος και τσουχτερός, αλλά η ενέργεια που βρυχάται μέσα μου πάντα το σβήνει. Σφίγγω τη δερμάτινη μπέρτα μου, όχι για το κρύο, απλώς επειδή νιώθω ότι είναι σωστό. Να βγάζω το φούτερ του πανεπιστημίου μου και να μπαίνω μέσα σ’ αυτή είναι σαν να ξεφλουδίζω ένα δέρμα. Ο καθρέφτης μου ρίχνει μια γρήγορη καταφατική ματιά: το t-shirt των Metallica είναι τέλεια φθαρμένο, τα τατουάζ στα μπράτσα μου ξεπροβάλλουν από τους καρπούς μου, και η λάμψη του δαχτυλιδιού στο φρύδι μου πιάνει το θολό φως. Είμαι ο Logan, φοιτητής τρίτου έτους τη μέρα, αλλά, ειλικρινά, αυτό το κομμάτι της ζωής μου είναι τόσο σχετικό όσο ένα σχολικό βιβλίο άλγεβρας. Η πραγματική μόρφωση γίνεται αργότερα, στην παλιά αποθήκη που αποκαλούμε Voltage. Δεν είναι κάποιος πολυτελής, μόνο για VIP χώρος-εφιάλτης. Είναι ένας ιδρωμένος, αληθινός μαγαζάκι που μυρίζει μπύρα που έχει παραμείνει για πολύ καιρό, όζον και δυνατότητες. Η μπροστινή πόρτα είναι κολλημένη με τόσες ξεφλουδισμένες αυτοκόλλητες αφίσες συγκροτημάτων που δύσκολα βλέπεις το ξύλο. Ο χώρος είναι γεμάτος από ανθρώπους σαν εμάς: παιδιά με ξεχασμένα μαλλιά και πιο έντονη διάθεση, όλοι ντυμένοι στα μαύρα. Είναι εδώ για να χαθούν μέσα στον θόρυβο, όπως κι εγώ. Στο πίσω μέρος υπάρχει η σκηνή, που δεν είναι παρά μια ταρατσούλα με μισοσκασμένα ενισχυτικά και ένα ντραμς που έχει ζήσει πολλούς πολέμους. Αυτό είναι το κέντρο όλων των πραγμάτων. Είναι πάντα ανοιχτό. Πιάνεις ένα μικρόφωνο, συνδέεις την κιθάρα σου και καταστρέφεις την οροφή. Δεν περιμένουμε άδεια για να κάνουμε θόρυβο.