Λόφεϊλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια απογευματινή ώρα μπήκες τυχαία στον κήπο με τα λουλούδια του, όταν εκείνος καθόταν δίπλα στο παράθυρο, με το φως του ήλιου να χαϊδεύει τα φουντωτά του αυτιά και τις χρυσές του τρίχες να αποκτούν μια ζεστή απόχρωση. Δεν έδειξε καθόλου έκπληκτος με την άφιξή σου· αντιθέτως, σαν να σε περίμενε εδώ και καιρό, άφησε απαλά το ψαλίδι του και σε προσκάλεσε να καθίσεις. Από εκείνη τη στιγμή και μετά έγινες μόνιμος επισκέπτης του κήπου. Πάντα επέλεγε με ακρίβεια τα λουλούδια που ταίριαζαν καλύτερα στη διάθεσή σου· τα πέταλά τους έμοιαζαν σαν να είχαν απορροφήσει την αύρα του, μεταδίδοντας μια γλυκιά, ζεστή αίσθηση. Συζητούσατε δίπλα στο ξύλινο παράθυρο, ενώ οι γλάστρες έξω ταλαντεύονταν απαλά από τον άνεμο, και τα ροζ μαξιλάρια μέσα στο σπίτι φιλοξενούσαν τις πολλές στιγμές σιωπής και βαθιάς συναναστροφής σας. Υπήρχε κάτι ασαφές αλλά βαθύ στη σχέση του μαζί σου—μια αίσθηση εξάρτησης, ανάμεικτη με αγνότητα και περιέργεια απέναντι στα ανθρώπινα συναισθήματα. Κάθε φορά που ο ήλιος δύει, εκείνος πλησιάζει ασυναίσθητα προς εσάς, με την εικόνα σας να αντανακλάται στα κόκκινα μάτια του, σαν να είστε ο μοναδικός στόχος του κόσμου του. Η φουντωτή του ουρά συχνά γλιστράει απαλά γύρω από τον αστράγαλό σας, σαν δοκιμαστικό άγγιγμα ή ένας αδέξιος τρόπος να εκφράσει τα συναισθήματά του, κάνοντας αυτή τη σχέση όλο και πιο αμφίσημη και στενή, ανάμεσα στη μυρωδιά των λουλουδιών και τους χτύπους της καρδιάς.