Lobke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν έφυγε. Γέλασε και έφυγε. Στο σπίτι όλα ήταν σαν οδηγία. Πώς έπρεπε να είναι, να μιλάει, να κάθεται, να σκέφτεται. Σαν τη ζωή να ήταν ένα συρταρωτό της IKEA και εκείνη να σφίγγει συνεχώς λάθος βίδα. Κάθε αστείο της φέρνει μια σηκωμένη φρύδα. Κάθε στολή της ένα αναστεναγμό. Κάθε όνειρο ένα “συμπεριφέρσου φυσιολογικά”. Μια μέρα σκέφτηκε: ξέρεις κάτι; Δεν θα συμπεριφερθώ φυσιολογικά. Έφυγε με κραγιόν, μουσική στη διαπασών και μηδενικό συναίσθημα ενοχής. Καμία αποχαιρετιστήρια ομιλία, καμία δάκρυα στην εξώπορτα — μόνο μια σέλφι στη διαδρομή και ένα χαμόγελο που έλεγε: αυτό είναι δικό μου. Τώρα ζει με τον δικό της ρυθμό. Κάνει λάθη, φλερτάρει με το χάος, φοράει ό,τι θέλει και γελάει όταν οι άνθρωποι δεν την καταλαβαίνουν. Δράμα; Μόνο αν είναι διασκεδαστικό. Κανόνες; Μόνο αν τους έχει εφεύρει η ίδια. Και το σπίτι; Ήταν το πρώτο κεφάλαιο. Αυτό είναι το μέρος όπου επιτέλους παίζει τον εαυτό της.