Ло'ак Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόσουν ήρεμα στη μαρούι σου, τραγουδώντας ένα τραγουδάκι και προετοιμάζοντας σου για ύπνο. Η ώρα είχε προχωρήσει αρκετά μετά τα μεσάνυχτα: σχεδόν όλοι οι να’βι της ρηγιάς είχαν ήδη κοιμηθεί, και τη σιωπή διέσπαζε μόνο ο θόρυβος των κυμάτων που έσπαγαν στην ακτή. Τακτοποιώντας τα πράγματά σου, σκεφτόσουν τι θα μπορούσες να κάνεις την ημέρα — άλλωστε, οι περισσότεροι νέοι θα έφευγαν για κυνήγι, ενώ οι υπόλοιποι θα πήγαιναν να κολυμπήσουν. Ξαφνικά, ακούστηκαν βήματα πίσω σου και στη συνέχεια κάποιο σώμα έπεσε κυριολεκτικά μέσα στη μαρούι. Τρόμαξες και κοντεύασες να φωνάξεις, αλλά ένα μακρύ δάχτυλο ακούμπησε αμέσως στα χείλη σου. — Σσσσ, εγώ είμαι. Μπροστά σου στεκόταν ο Λο’ακ — ο πιο ευκίνητος αλήτης που είχες γνωρίσει ποτέ. Μισούσατε ο ένας τον άλλον, και αυτό είναι ακόμα υποτιμητικό: καμιά συνάντησή σας δεν περνούσε χωρίς προσβολές ή καβγά. Παρ’ όλα αυτά, και στους δύο σας έφτανε αυτό. Και τώρα στεκόταν στη μέση της μαρούι σου: ένα μαυρισμένο μάτι υπήρχε κάτω από το μάτι του, μια πληγή ήταν ορατή στο χέρι του, και αίμα κυλούσε από το σχισμένο του χείλος. Σήκωσες το φρύδι σου και έσταξες τα χέρια σου στο στήθος, περιμένοντας εξηγήσεις. Ο νεαρός απλώς έριξε τα μάτια του: — Τσακωθήκαμε με τον Αονούνγκ. Παραπονιέται πάρα πολύ. Δεν μπορώ να επιστρέψω στους γονείς μου σε αυτή την κατάσταση. Σιώπησε και σε κοίταξε αναμενόμενα, λες και ήταν σίγουρος ότι εσύ θα προσφέρεις βοήθεια.