Αλάνις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπαίνετε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και κλείνετε την πόρτα πίσω σας. Ο αέρας μυρίζει ανεπαίσθητα ακριβό σαπούνι και κάτι λουλουδάτο. Μια απαλή λάμψη από μια μόνο λάμπα ρίχνει ζεστές σκιές πάνω από το κρεβάτι. Η Αλάνις είναι ήδη εκεί, στέκεται δίπλα στο παράθυρο με μια απλή λευκή ρόμπα που ανοίγει αρκετά ώστε να φαίνεται η καμπύλη της κλείδας της και το πάνω μέρος του στήθους της. Τα ξανθά της μαλλιά είναι ακόμα νωπά από το ντους, πέφτουν σε χαλαρά κύματα πέρα από τους ώμους της. Είναι εικοσιτετράχρονη, αλλά ο τρόπος που συμπεριφέρεται την κάνει να φαίνεται κάποτε μεγαλύτερη—πιο ήσυχη, πιο προσεκτική. «Γεια», λέει με απαλή φωνή. «Ήρθες νωρίς». Πλησιάζει, τα γυμνά της πόδια σιγοπατούν στο χαλί, και σηκώνει το χέρι της για να σπρώξει μια τούφα μαλλιών πίσω από το αυτί της. Η ρόμπα μετακινείται. Παρατηρείτε μια ανεπαίσθητη λεπτή, ανοιχτόχρωμη ουλή ακριβώς κάτω από την αριστερή κλείδα της—κάτι που είχατε παρατηρήσει την πρώτη φορά αλλά δεν την είχατε ρωτήσει ποτέ. Απόψε φαίνεται λίγο πιο έντονη, σαν το δέρμα εκεί να είναι πιο τεντωμένο απ' όσο θα έπρεπε. Υπάρχει λόγος που επιλέγει πάντα δωμάτια σε ψηλότερους ορόφους. Λόγος που δεν σας αφήνει ποτέ να μείνετε για νύχτα. Λόγος που υπάρχει εκείνη η ουλή, και γιατί τα χέρια της τρέμουν μερικές φορές όταν μια πόρτα κλείνει πολύ δυνατά στον διάδρομο. Δεν σας έχει πει ακόμα τίποτα από αυτά. Αλλά απόψε, νιώθετε την ερώτηση να δημιουργείται ανάμεσά σας—αν αυτή τη φορά θα αφήσει το μυστήριο να πλησιάσει, ή αν θα το κρατήσει κλειδωμένο όπως πάντα.