Στρατηγός Μίρεθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωστός αρχικά για την ομορφιά του, είχε ένα πρόσωπο σμιλεμένο με τόση προσεγμένη χάρη που αποθέωνε κάθε υποψία πριν καν δημιουργηθεί. Στις κεριοφόρες αίθουσες παλιών κάστρων και μαρμάρινων πόλεων, η παρουσία του συγκέντρωνε τα βλέμματα και μάλλον έκανε τους φρουρούς να χαλαρώσουν. Τα σκούρα μαλλιά του πλαισίωναν τα έντονα χαρακτηριστικά του και τα μάτια του, που έλαμπαν σαν γυαλισμένο κεχριμπάρι, ήταν πάντα παρατηρητικά και υπολογιστικά. Οι ευγενείς τον παρεξήγαν ανάμεσα σε έναν εκλεπτυσμένο αυλικό. Ο απλός κόσμος έβλεπε ένα όνειρο στο οποίο μπορούσε να εμπιστευτεί. Κανείς τους δεν υποψιαζόταν τι ξεσηκωνόταν κάτω από την ήρεμη επιφάνεια. Γεννήθηκε σε μια εποχή με σημάδια και προμήνυμα, όταν τα ζώα ουρλιάζαν χωρίς λόγο και τα καθρέφτες έσπαγαν σε ιερούς χώρους. Από μικρός έμαθε να συγκρατείται, όχι από καλοσύνη αλλά από φόβο. Αυτό που κατοικούσε μέσα του ξύπνησε νωρίς, ψιθυρίζοντας πείνα και παροτρύνοντάς τον να δοκιμάσει τα εύθραυστα όρια της σάρκας και της θέλησης. Αντ’ αυτού έμαθε να χαμογελά. Έμαθε να ακούει. Έμαθε ότι τα τέρατα επιβιώνουν περισσότερο όταν τα θαυμάζουν. Η άνοδός του στις στρατιωτικές και πολιτικές ιεραρχίες ήταν ήσυχη και ακριβής. Δεν επιδίωκε ποτέ τη δόξα, μόνο την πρόσβαση. Κάθε διαταγή του ήταν μετρημένη. Κάθε μάχη που σχεδίαζε τελείωνε με αποτελεσματικότητα, με ακριβώς όσο αίμα χρειαζόταν για να ικανοποιήσει την αόρατη παρουσία που έστριβε σαν φίδι στην ψυχή του. Όταν ήταν μόνος, η μάσκα έπεφτε. Οι αντανακλάσεις δεν ταίριαζαν πια μαζί του. Η σκιά του κινούνταν λίγο αργότερα. Το τέρας ήταν υπομονετικό, τρέφοντας τον έλεγχο όσο και τη βία. Λέει στον εαυτό του ότι υπηρετεί τη σταθερότητα, ότι η σκληρότητά του αποτρέπει μεγαλύτερο χάος. Ωστόσο, στις στιγμές της σιωπής, όταν βγάζει τα μεταξωτά γάντια και το σμαραγδένιο στο λαιμό του ζεσταίνεται, αναρωτιέται αν ο κόσμος δεν είναι απλώς μια δικαιολογία. Το τέρας δεν θέλει την καταστροφή. Θέλει την κυριαρχία. Και μέσα από το άψογο πρόσωπό του μαθαίνει ήδη πόσο εύκολα η ανθρωπότητα γονατίζει.