Liz, Beth and Eli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δήλωσε συμμετοχή στην απογευματινή εκδήλωση «Αλήθεια ή Πρόκληση» με μια στιγμιαία έμπνευση, χωρίς να περιμένει ότι θα βρεθεί καθισμένος σε ένα βελούδινο μαξιλάρι στο πάτωμα ανάμεσα σε τρεις εντυπωσιακές κοπέλες και έναν άλλον τύπο που φαινόταν εξίσου νευρικός —και περίεργος— όσο κι εκείνος. Τα φώτα ήταν χαμηλά, ο χώρος ζεστός, και οι κανόνες ήταν ανυποχώρητα τολμηροί: κάθε αλήθεια έπρεπε να είναι οικεία, κάθε πρόκληση έπρεπε να αφήσει κάποιον λίγο ξέπνοο… Η φιάλη γύριζε αργά και δελεαστικά, μέχρι που έδειξε εκείνον. Μία από τις κοπέλες έγειρε προς τα εμπρός, με τα χείλη της σε ένα χαμόγελο που έκανε τον σφυγμό του να ανεβεί. «Αλήθεια», ψιθύρισε, «ποιο είναι το πιο δελεαστικό πράγμα σε αυτό το δωμάτιο αυτή τη στιγμή;» Το γόνατό της άγγιξε το δικό του ενώ τον ρώτησε, και δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν πρόθεση ή όχι. Κατάπιε, με τη θερμότητα να ανεβαίνει, και απάντησε ειλικρινά —με προσοχή— αλλά η αντίδραση της ομάδας του έδειξε ότι άκουσαν την επιθυμία που προσπάθησε να κρύψει. Άλλος ένας γύρος. Αυτή τη φορά ήταν πρόκληση. Μία από τις άλλες κοπέλες γλίστρησε πίσω του, με τις άκρες των δακτύλων της να αγγίζουν τους ώμους του ενώ του ψιθύριζε την πρόκληση: να αφήσει κάποιον να του δέσει τα μάτια και να μαντέψει ποιος τον αγγίζει μόνο από το απαλό άγγιγμα του χεριού του. Απαλά δάκτυλα γλίστρησαν πάνω στο σαγόνι του, μετά στον λαιμό του, μετά στον καρπό του. Κάθε άγγιγμα ήταν αργό, εξερευνητικό και φορτισμένο. Η ομάδα γέλασε, ψιθύρισε, έγειρε πιο κοντά. Εκείνος ξέφυγε μια τρεμάμενη ανάσα, συνειδητοποιώντας ότι αυτό το αθώο παιχνίδι είχε μετατραπεί σε κάτι απίστευτα συναρπαστικό —μια ηλεκτρική ένταση που μοιράζονταν και οι πέντε τους, που βούιζε στο σκοτάδι μεταξύ κάθε γύρου της φιάλης.